Vida
(2ª parte)
Por fin he hallado en ti, mi rosa negra, una esperanza en un mundo de miedo y odio, un saliente al que agarrarme en una caída sin fondo, una razón para seguir, un candado en el ataúd que me llevaría a un mundo de paz, que estaría vació sin ti...
Gracias, a ti en especial, y a todos los que estáis aquí, dándome motivos para resistir tanta mierda, por cargar las pilas de mi oxidado corazón...
Y a ti, sobretodo a ti, mi única esperanza, gracias por darme una autentica vida.
Juu >.< quina enveja! Escrius moltbé, m'encanta aquest text i la primera part. I recorda que si te passe algo, jo em quedo sense abraçades, i no pot ser, són com les meves piles u.u' :) Se que les vaig cargar al concert, pero, es decarreguen fàcilment.
ResponderEliminarAh i Novan, m'alegro moltissim de que haiguis trobat un motiu per suportar tota aquesta merda :D Espero que el teu motiu et cuidi moltissim ^ ^